روح شرقی ^خدا

 در نهرم یک نفس

بر صلیب کهنه مسیح

                    باز قد می کشد

                        بزرگ می شود.

خواب دیده ام

سبزنای برگ های باغ

بادهای هرزه ی سیاه و سرخ را

                              خسته و کلافه می کند.

خواب دیده ام

داس ها

توبه می کنندو

           عاقبت به خیر می شوند

و بعد سیزده رکعت از نماز

سروها

شمالی ترین ستاره را

                   سجده می کنند.

خواب نیستم

ولی خواب دیده ام

نیل نه!

جویبارها

گاهواره های تازه با خود می آورند

و گریه های کودکان مان

                      ترانه می شود.

به اتهام یک قصیده ی سپید

برادرم

اگرچه سر به دار می دهد

ولی

خواب دیده ام

    دار او

         بنفشه  می شود.

خواب دیده ام

هزار صبح می تراود

 از گلوی سینه سرخ

خواب دیده ام

           دوباره ^آفتاب می زند